Vier jaar zoeken naar ons huis in Italië – en uiteindelijk bleek het al op ons te wachten
Soms kom je een plek tegen waarvan je op dat moment nog helemaal niet weet welke rol die later in je leven gaat spelen. Zo begon het bij ons.
We waren nog maar in het eerste jaar van onze zoektocht naar een huis in Italië. Een zoektocht waarvan we toen natuurlijk nog niet konden weten dat die uiteindelijk bijna vier jaar zou duren.
Huizen zoeken in Italië
Tijdens onze huizenjacht gingen we op pad met onze eigen Nederlandse aankoopmakelaar Peter. In Italië werkt dat net even anders dan we uit Nederland gewend waren. De Italiaanse makelaar, de mediatore, is in beginsel een bemiddelaar tussen beide partijen. Wij vonden het daarom prettig om daarnaast iemand te hebben die ons als kopers begeleidde, onze wensen kende en tijdens het hele proces met ons meekeek.
TIP – Een eigen aankoopbegeleider in Italië
Ga je als Nederlander een woning kopen in Italië, dan is het verstandig om een eigen, onafhankelijke aankoopbegeleider of aankoopmakelaar in te schakelen. De Italiaanse mediatore hoort als bemiddelaar onafhankelijk te zijn en is dus niet automatisch ‘jouw’ makelaar. Een eigen adviseur kan specifiek met jou meekijken tijdens de bezichtigingen, onderhandelingen en controles rondom de aankoop.
En toen kreeg Stefano een telefoontje
Die dag waren we samen met Peter ergens in Lazio om een heel ander huis te bezichtigen. Stefano was de verkopende makelaar van die woning.
De bezichtiging zat erop en eigenlijk zouden we weer verdergaan toen Stefano een telefoontje kreeg. Er werd hem op dat moment een andere woning aangeboden. Een huis dat nog helemaal niet op de markt stond. Er waren geen foto’s, geen brochure en zelfs over de vraagprijs was nog niets bekend.
Stefano keek ons aan en vroeg: “Hebben jullie nog tijd? We zijn nu toch in de buurt. Zullen we gewoon even gaan kijken?”
Waarom niet?
We waren tenslotte in Italië om huizen te bekijken. Dus stapten we weer in de auto en reden achter Stefano aan, zonder enig idee te hebben waar we terecht zouden komen.
En zo reden we even later naar een huis waarvan we nooit hadden kunnen bedenken dat het uiteindelijk ons thuis zou worden.
Toen ging het hek open
Het hek ging open en voor ons lag een lange oprijlaan. Links van ons een stuk privébos en langs de laan prachtige cipressen. We reden langs olijfbomen en notenbomen en tussen de hoge pijnbomen door kregen we ineens een doorkijkje naar het landschap.
Velden vol olijfbomen. Daarachter de bergen.
Zo’n uitzicht waarbij je automatisch wat langzamer gaat rijden.
We reden verder en toen verscheen het huis. Onze eerste gedachte was eigenlijk meteen:
Dit huis? Wat zal dát wel niet kosten?
We waren ontzettend verrast. Dit was veel meer dan we hadden verwacht en eigenlijk gingen we er direct vanuit dat het waarschijnlijk helemaal niet binnen ons budget zou passen.
Bij het huis stonden de eigenaar en zijn vrouw ons al op te wachten. Hij begroette ons met een grote glimlach en wenkte ons om de auto’s onder de carport te parkeren.
Maar voordat we ook maar één stap binnen hadden gezet, nam hij ons mee naar buiten.
Hij wilde ons eerst de plek laten zien.
Een wandeling die we nooit zijn vergeten
We liepen rondom het huis terwijl de eigenaar enthousiast vertelde over alles wat we zagen. De bomen, het land, wat er groeide en hoe zij hier leefden.
Op een gegeven moment kwamen we langs een paar fruitbomen waaraan kleine geeloranje vruchten hingen. Hij plukte er voor ieder van ons eentje af.
We hadden geen idee wat het was.
Het leek een beetje op een abrikoos, maar smaakte heerlijk zoet en deed ons bijna aan mandarijn denken. Heel verrassend.
Al etend liepen we verder. Tot we achter het huis kwamen.
Daar opende het landschap zich volledig.
Voor ons lag een brede groene heuvel en het voelde alsof wij de enige mensen waren die daar stonden. Het was een zeer warme zomerdag, maar juist daar stond een heerlijk zacht briesje dat ons tegemoetkwam.
Voor ons lagen velden vol olijfbomen. Daarachter de bergen en heel in de verte zagen we een stad boven op een heuvel liggen. Dat bleek Montefiascone te zijn, met daarachter het Lago di Bolsena.
Maar het was niet alleen wat we zagen.
Het was wat we voelden.
De stilte. De frisse geur van gras, lavendel en kruiden. De warmte van de Italiaanse zomer en dat verkoelende briesje. Alleen de vogels maakten geluid en heel in de verte hoorden we af en toe de honden op het land van de buren.
Wij komen uit Rotterdam. Een stad waar we van houden, met zijn eigen geweldige energie: mensen, verkeer, beweging, geluid en alles wat bij een grote stad hoort.
En daar stonden we ineens. Midden in het groen.
Alsof iemand het volume van de wereld had uitgezet.
We werden er letterlijk stil van.
Wauw… wat is dit schitterend.
Mijn man keek naar mij en zei:
“Dit is het, Monique. Dit is zó mooi.”
En eigenlijk waren we op dat moment allebei al een beetje om.
Niet alleen voor onszelf zagen we hier een prachtig leven voor ons. Ook voor onze golden retriever Bentley moest dit een waar paradijs zijn. Na ons leven in Rotterdam ineens zoveel natuur, groen en ruimte om ons heen. We zagen hem hier in gedachten al rondlopen en genieten van alle vrijheid.
Terwijl we verder over het terrein liepen, kwamen de ideeën vanzelf. Al die verschillende fruitbomen waarvan we straks gewoon zelf het fruit zouden kunnen plukken en eten. Een eigen moestuin maken, vol tomaten, courgettes, paprika’s en verse kruiden. En dan al die olijfbomen… zouden we daar werkelijk onze eigen Italiaanse olijfolie van kunnen maken?
Het ene idee volgde het andere op.
We zagen onszelf hier ineens niet meer alleen op vakantie in Italië. We begonnen ons voor te stellen hoe het zou zijn om hier écht te wonen. Om wakker te worden tussen het groen, buiten te leven, dingen te verbouwen, fruit van onze eigen bomen te plukken en in het najaar onze eigen olijven te oogsten.
We waren enthousiast. Vol ideeën. In ons hoofd waren we eigenlijk al bezig met het leven dat we hier zouden kunnen opbouwen.
Dit zou ons nieuwe thuis in Italië kunnen worden.
Maar goed…
We moesten het huis nog bekijken.
En wij hadden één ding heel duidelijk met elkaar afgesproken voordat onze zoektocht begon:
Geen klushuis.
Tot onze verbazing stelde ook het huis ons niet teleur. En was het binnen nog mooier dan we tot nu toe gezien hadden en helemaal waar we zonder twijfel voor wilden gaan.
Maar toch werd het toen niet ons huis.
Waarom niet? Daar zat een heel duidelijke reden achter. En dus ging onze zoektocht verder.
Wat we toen nog niet konden weten, was dat we bijna vier jaar lang iedere paar maanden naar Italië zouden vliegen, talloze huizen zouden bekijken en onderweg de meest bijzondere — en soms hilarische — avonturen zouden beleven.
En dat ene huis?
Dat zouden we nooit helemaal vergeten.
Wordt vervolgd…
Deel 2: Vier jaar huizenjacht in Italië
