Deel 2 – Vier jaar huizenjacht in Italië – en waarom we steeds terugkeerden
Dat ene huis waren we dus niet vergeten.
Maar op dat moment besloten we het niet te kopen. Er was eigenlijk één belangrijke reden: ik wilde onze zoektocht nog niet opgeven.
We waren tenslotte nog maar in het eerste jaar van onze zoektocht naar een huis in Italië. In mijn hoofd bleef de gedachte rondspoken dat we misschien ergens anders nog een huis zouden tegenkomen dat écht helemaal naar onze zin zou zijn. Een huis waarbij alles zou kloppen. De ligging, het huis zelf, de omgeving, het uitzicht, de ruimte… gewoon het complete plaatje.
En ik had nog een grote wens: ik wilde heel graag aan het water wonen. Aan zee, aan een groot meer… dat maakte me eigenlijk niet zoveel uit. Als er maar water was.
Italië heeft zoveel prachtige kustgebieden en meren. Dus wat als ergens daar dat ene huis op ons stond te wachten? Een huis dat alles had wat we hier zo mooi vonden, maar dan óók nog aan het water lag?
Die gedachte kon ik nog niet loslaten.
Dus hoe enthousiast we ook waren over die bijzondere plek in Lazio, we besloten verder te zoeken.
Iedere paar maanden weer naar Italië
Bijna vier jaar lang vlogen we ongeveer iedere drie maanden voor een lang weekend naar Italië. Peter maakte de afspraken voor ons, wij haalden een huurauto op en dan begon er weer een nieuw avontuur.
En een avontuur wás het.
We reden van dorp naar dorp, door prachtige landschappen en over kleine Italiaanse binnenwegen. Soms over wegen waarvan we ons serieus afvroegen of je ze überhaupt nog een weg mocht noemen.
En natuurlijk huurden wij regelmatig een Fiat 500.
Niet bepaald de ideale auto wanneer je onderweg naar een bezichtiging steeds verder de heuvels in wordt gestuurd en het asfalt langzaam verandert in grind, kuilen en een weggetje waarvoor je eigenlijk een 4×4 nodig hebt.
Maar we kwamen er.
Meestal dan. 😂
We zagen prachtige huizen. Huizen die op de foto’s aanzienlijk mooier waren dan in werkelijkheid. Huizen waar nog ongeveer alles aan moest gebeuren. Huizen waarvan we bij aankomst eigenlijk al wisten: nee, dit wordt hem niet.
En natuurlijk waren er huizen die we nooit meer zouden vergeten.
Alleen soms om een heel andere reden dan waarvoor de eigenaar waarschijnlijk had gehoopt.
Die ene keer dat we wél een 4×4 hadden…
Tijdens een van onze trips kregen we voor de verandering eens geen Fiat 500 mee, maar een Jeep.
Kijk, dachten wij.
Dit is wat we nodig hebben.
Er was alleen één klein probleempje.
De handrem werkte niet helemaal zoals een handrem geacht wordt te werken.
Na een bezichtiging moesten we de Jeep draaien op een vrij steile oprijlaan. Een soort straatje keren, maar dan op een helling en met weinig ruimte.
Precies zo’n moment waarop je ineens ontdekt hoe belangrijk een goed werkende handrem eigenlijk is.
Tijdens het manoeuvreren begon de Jeep verder te rollen dan de bedoeling was.
En toen:
BÁM.
Tegen het halfopenstaande hek.
We schaamden ons werkelijk de ogen uit ons hoofd.
Wij eruit. Eerst naar de Jeep kijken.
Gelukkig, nauwelijks iets te zien.
Toen naar het hek. Nu had het hek wel een nieuw verfje nodig, maar toch we schrokken wel. Want dit wil je niet. Het hek had lakschade want verder was het erg solide dus niets kapot.
De eigenaar stond verderop naar het hele tafereel te kijken. Wij verwachtten natuurlijk een reactie, maar uiteindelijk maakte hij alleen een gebaar in de trant van:
Rijd maar door. Prima zo.
We keken elkaar aan, staken ons hand omhoog. stapten weer in en zijn maar gegaan. Achteraf konden we er natuurlijk verschrikkelijk om lachen met schaamrood op ons konen, maar zouden dit zeker wel even doorgeven aan het autoverhuur bedrijf. Een schakel auto waarvan de handrem niet werkt.
En toen ontmoetten we Luigi
Een andere bezichtiging zullen we om een heel andere reden nooit vergeten.
Het huis zag er op het eerste gezicht behoorlijk interessant uit. Alles gelijkvloers, een mooie tuin rondom en een zwembad. En toen ontdekten we de weide: twee koeien, een ezel, vier alpaca’s en acht geiten. Hilarisch gewoon.
En het mooiste moest nog komen: die hoorden dus gewoon bij de verkoop van het huis.
Een huis met zwembad stond op ons lijstje. Een complete kinderboerderij erbij niet helemaal. Maar goed, we waren er nu toch, dus gingen we maar eens rondkijken. En eerlijk is eerlijk: op het eerste gezicht zag het er allemaal best goed uit.
Al hadden we op dat moment nog geen idee wat er achter de schermen allemaal bij zo’n Italiaans huis kon komen kijken…
Alleen lag er midden in de zomer een enorm zeil over dat zwembad.
Peter vond dat vreemd en vroeg ernaar.
Toen kwam het verhaal.
Voor het zwembad was volgens Luigi geen vergunning afgegeven en daarom hield hij het afgedekt. Hij vertelde ons dat er vanuit de lucht controles en foto’s werden gemaakt om niet-geregistreerde bouwwerken op te sporen. Met dat grote zeil eroverheen was volgens hem in ieder geval niet te zien dat daar een zwembad lag.
Maar Luigi had nóg een verklaring.
Het was namelijk eigenlijk helemaal geen zwembad.
Volgens hem fungeerde het als een enorme regenwateropvangbak voor zijn ezels, koeien, alpaca’s, kippen, geiten én zijn moestuin. 😂
En als zijn kleinkinderen in de zomer wilden komen zwemmen?
Dan ging het zeil eraf en toverde hij onder zijn ‘regenwateropvangbak’ ineens weer een prachtig zwembad tevoorschijn.
Creatief was het absoluut.
Peter legde ons uit dat zoiets voor een koper wél degelijk belangrijk is. Wanneer bouwwerken of ruimtes niet correct vergund of geregistreerd zijn, wil je vóór een aankoop precies weten wat de juridische en kadastrale situatie is.
Want wat jarenlang het probleem van de verkoper was, kan na de overdracht ineens jouw probleem worden.
Maar het zwembad bleek nog maar het begin.
Luigi had overal een oplossing voor
We liepen verder rondom het huis en kwamen bij een prachtige afrit die onder de woning doorliep. Beneden was behoorlijk veel ruimte. Je kon er auto’s parkeren en Luigi had er ook een gezellige mancave/taverne van gemaakt.
Verderop zat een grote deur.
Daarachter bevond zich een enorme opslagruimte waar hij materialen en voorraad van zijn loodgietersbedrijf bewaarde. Daarnaast lagen er bergen hazelnootdoppen die hij gebruikte voor de verwarming van het huis.
Op zich een fantastische ruimte.
Alleen was er wederom één klein detail.
Ook die ruimte bleek niet helemaal volgens de officiële papieren te kloppen.
Maar geen nood.
Luigi had de oplossing al bedacht.
Voor de controle van de geometra zou hij de grote deur gewoon dicht laten metselen.
Deur weg. Muur ervoor. Ruimte niet meer zichtbaar.
En wanneer de controle achter de rug was, alle papieren in orde waren en wij het huis hadden gekocht?
Dan zou Luigi gewoon terugkomen, de muur weer voor ons openbreken, de doorgang herstellen en alles weer netjes maken.
Hij vertelde het alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Wij keken elkaar aan.
Een zwembad dat als regenwateropvangbak door het leven ging, een groot zeil eroverheen zodat niet te zien was wat eronder lag én een ruimte die voor een controle tijdelijk achter een gemetselde muur moest verdwijnen…
Luigi, bedankt voor de rondleiding.
Maar als nuchtere Hollanders besloten wij toch maar een deurtje verder te kijken. 😂
En dat allemaal midden in coronatijd
Een deel van onze zoektocht speelde zich ook nog eens af in 2020 en 2021, midden in de coronaperiode in Italië.
Dat maakte het bepaald niet eenvoudiger. Reizen, afspraken plannen, regels die veranderden… soms was het een hele uitdaging om alles voor elkaar te krijgen.
Maar eenmaal bij een bezichtiging merkten wij daar vaak verrassend weinig van.
De Italiaanse eigenaren die wij ontmoetten waren over het algemeen net zo hartelijk, enthousiast en gastvrij als altijd. Heel krampachtig of afstandelijk werd er tijdens onze bezichtigingen in ieder geval niet gedaan.
En laten we eerlijk zijn.
Ze hadden natuurlijk óók een missie:
hun huis verkopen. 😂
Dus gingen de deuren open en kregen we uitgebreide rondleidingen. We liepen door huizen, tuinen, kelders, garages en olijfgaarden en kregen soms uitleg over werkelijk ieder boompje dat er stond.
Het maakte onze zoektocht alleen maar leuker.
En ondertussen veranderde onze wensenlijst
Hoe meer huizen we bekeken, hoe beter we eigenlijk begonnen te begrijpen wat voor ons écht belangrijk was.
Ruimte. Privacy. Groen. Buiten kunnen leven. Een mooie omgeving. Genoeg grond en tuin voor onze viervoeter een golden retriever Bentley. Niet te ver van voorzieningen.
En vooral: uitzicht…
Mijn wens om aan het water te wonen bleef. Natuurlijk. Maar langzaam gebeurde er iets wat we niet hadden gepland.
Hoe mooi sommige andere huizen ook waren, iedere keer ontbrak er wel iets.
En steeds vaker kwam die ene zin voorbij:
“Weet je nog, dat huis…?” Van alle huizen die we hebben gezien .:: hebben zij niet dat wat wat huis wel heeft en je laat voelen!”
Dat huis in Lazio.
“Is dat huis er eigenlijk nog?”
Ieder jaar vroegen we daarom opnieuw of het huis nog beschikbaar was.
En zolang het antwoord ja was, vroegen we of we nog een keer mochten gaan kijken.
Dus gingen we terug.
Ieder jaar opnieuw.
En iedere keer wanneer dat hek weer openging en we die lange oprijlaan opreden, gebeurde precies hetzelfde.
Het gevoel was er nog steeds.
We zagen weer het groen, de olijfbomen, de fruitbomen, de ruimte en dat uitzicht.
En ineens waren daar ook weer die ideeën van onze eerste bezichtiging.
Bentley die hier heerlijk buiten kon zijn. Een eigen moestuin. Fruit plukken van onze bomen. Olijven oogsten en onze eigen olijfolie maken.
Kennelijk was dat eerste huis ongemerkt de maatstaf geworden waaraan we alle andere huizen afmaten.
Een avontuur dat we zó weer zouden aangaan
Als we nu terugkijken op die bijna vier jaar huizen zoeken, denken we dan ook niet alleen aan de woningen die we hebben gezien.
We hebben vooral ontzettend genoten van de hele zoektocht.
Peter wees ons onderweg op zaken die wij misschien niet direct zagen, vertelde het wanneer hij ergens vraagtekens bij had en waarschuwde ons voor mogelijke problemen.
Maar hij liet de keuze altijd aan ons.
Soms zag Peter iets, soms zag mijn man weer iets en juist daardoor konden we met elkaar goed schakelen bij alles wat we onderweg tegenkwamen.
En toen we uiteindelijk wél besloten om een huis te kopen, hield die begeleiding niet op.
Van de aankoop en de controles rondom de woning tot het inschakelen van een geometra en het vinden van een goede notaris: ook daarin werden we begeleid.
Voor ons gaf dat, als Nederlanders die een huis in een ander land gingen kopen, vooral veiligheid en vertrouwen.
Mede daardoor kijken we met zoveel plezier terug op die jaren.
Het voelde nooit als vier jaar lang vergeefs zoeken.
Het was een avontuur.
En als we morgen opnieuw aan een huizenjacht in Italië zouden beginnen?
Dan zouden we Peter gewoon weer bellen.
Als het voorbestemd is…
Op een gegeven moment zeiden we tegen elkaar:
“Als het voorbestemd is, dan wacht dit huis wel op ons.”
Dat klinkt misschien een beetje romantisch.Maar zo voelde het werkelijk. Want terwijl wij bijna vier jaar lang verder zochten, bleef dat ene huis er gewoon. En uiteindelijk kwamen we opnieuw terug. Deze keer niet om nóg een keer te kijken.
Deze keer wisten we het.
Het huis dat tijdens ons eerste jaar toevallig op ons pad was gekomen, dat nog niet eens officieel op de markt stond en waarvan we destijds nooit hadden gedacht dat het ooit van ons zou worden…
zou ons thuis in Italië worden.
Achteraf blijft het bijna wonderlijk.
We hebben bijna vier jaar gezocht naar iets wat we eigenlijk in het eerste jaar al hadden gevonden.
Maar een huis vinden is één ding. Een huis kopen in Italië is een heel ander verhaal.
Want hoe weet je eigenlijk of alles aan een woning legaal is? Wie controleert het kadaster? Wat doet de notaris precies? En misschien nog wel belangrijker: voor wiens belangen werkt de makelaar eigenlijk? En hoe zit het qua vaste lasten als het je eerste huis is of je tweede huis ? Hoe kom je aan een goede aannemer ?
Wij ontdekten onderweg dat een aankoop in Italië op een aantal belangrijke punten heel anders werkt dan we uit Nederland gewend waren.
Daarover vertel ik in Deel 3: Een huis kopen in Italië – wat wij graag vooraf hadden geweten.
