Waar een gedachte langzaam vorm kreeg

En ergens wist ik dat ik goed zat in mijn gevoel.

Niet omdat ik het rationeel kon uitleggen of omdat alles al helder was, maar omdat dat innerlijke weten zich bleef melden, rustig en standvastig, ook op momenten dat ik het liever even negeerde. Het was dat gevoel dat soms eerder aanwezig is dan woorden, dat zich aandient voordat je zelf begrijpt wat het je wil vertellen.

Wat bleek: we deden samen coaching — eentje niet geheel vrijwillig maar wel volledig los van elkaar. Zonder elkaar te beïnvloeden. Zonder overleg. Ieder voor zich, met dezelfde coach, dezelfde vragen. Niet omdat we daar bewust een plan van hadden gemaakt, maar omdat het zo liep. En pas aan het eind kwamen de uitkomsten samen met een soort van laatste test c.q. onthulling.

En nee, het ging niet over dromen.
Dromen hadden we al waargemaakt.

Ons bedrijf van niets naar iets opbouwen was onze droom geweest. Jarenlang werken, bouwen, verantwoordelijkheid dragen, samen groeien. En voor je het weet ben je gewoon vijfendertig jaar verder. Werkend, dragend, betrokken. Alles klopt. Alles loopt. En juist dán stel je jezelf andere vragen. Niet omdat er iets mis is, maar omdat je voelt dat er misschien nog iets mag ontstaan naast wat er al is.

Wat als je nog een verlangen hebt?
Geen vlucht. Geen ontevredenheid. Maar een wens die stiller is. Die dieper ligt.

Het eerste wat ons verbaasde, was dat we allebei zo’n verlangen bleken te hebben. En het tweede — misschien nog wel verrassender — was dat we op precies hetzelfde uitkwamen, zonder dat we dat ooit van elkaar hadden geweten. Niet vanuit onrust, maar vanuit nieuwsgierigheid. Met een groot gunningsfactor naar elkaar toe. De wens om verder te kijken dan het bureau, het kantoor, de vaste omgeving waarin alles vertrouwd was geworden.

Misschien verhuizen. Misschien Nederland verlaten. Om heel persoonlijke redenen. Om meer van de wereld te zien. Mensen te ontmoeten. Te luisteren naar wat anderen beweegt en welke verhalen zij dragen. En om zelf te ervaren hoe het leven elders voelt, zonder dat dat meteen een definitief besluit hoefde te zijn.

En toen kwam die ene vraag…
De meest verrassende van allemaal.

Als je jezelf nu ergens ziet — waar ook ter wereld — precies op dit moment, hoe ziet dat er dan uit? Beschrijf wat je ziet. En vertel waar dat is. Bij naam. Locatie. Uitzicht.

Wat we toen ontdekten, hadden we niet van elkaar verwacht. Het antwoord was exact hetzelfde. Niet om dezelfde reden dat was divers, maar onder de dubbele streep wel hetzelfde gedachte en hoe bizar hetzelfde land. Niet Belgie of Spanje. Nee! Italië. We vroegen direct aan elkaar van serieus…jij óók ?

Sterker nog: ik wist het niet eens van mezelf. En dat maakte het misschien wel het meest bijzondere van alles. Dat zo’n gedachte, zo’n verlangen, blijkbaar al die tijd onderbewust aanwezig was geweest. Gedeeld zelfs. En pas zichtbaar werd door het graven in jezelf, zonder invloed van buitenaf.

Vanaf dat moment gingen er deuren open. Het manifesteren begon hoor. Ideeën begonnen te borrelen. Moodboards verschenen — gezellig samen , plakken en knutsen met een paar vriendinnen. Niet als vastomlijnd plan, maar als verkenning. En veel daarvan is werkelijkheid geworden. Niet alles nog. Het grote zwembad bijvoorbeeld. Dat blijkt wederom een van de meerdere kennismakingen voor ons met het Italiaanse bureaucratie. Regionaal bepaald. Inmiddels gaan we het derde jaar in, wachtend op goedkeuring van documenten en vergunningen, ingediend via onze geometra. Ma dai!

Maar dat… komt later in dit verhaal.

Wat hier ontstond, was geen haast en geen radicale ommezwaai, maar ruimte. Ons leven was goed. Absoluut. Maar mijn focus was diffuus geworden, en dat zorgde voor onrust. Het besef groeide dat ouder worden ook betekent dat je jezelf meer mag gunnen. Dat gezondheid geen vanzelfsprekendheid is, maar iets waar je zorgvuldig mee omgaat. Onze werkethiek — makkelijk honderd uur werken per week, altijd met plezier nooit met tegenzin , het is tenslotte jouw levenswerk— had ons ver gebracht. Maar er kwam een moment waarop duidelijk werd: dit mag anders.

Meer luisteren naar jezelf. Meer vertrouwen op wat je voelt. En durven loslaten wat vertrouwd is, om ruimte te maken voor iets onbekends.

Toe zijn aan een nieuw avontuur. Een andere focus. Maar zeker meer vrijheid. Meer tijd. Meer leven.

Mijn man en ik hebben sinds ons achttiende samen een onderneming opgebouwd. We hebben het leven gedeeld, gewerkt, gebouwd. En juist daarom herkenden we hetzelfde gevoel: het was tijd voor een nieuw hoofdstuk.

Niet omdat het oude niet goed was. Maar omdat het nieuwe zich aandiende.

⸻

Wat daarna volgde, was het moment waarop dat innerlijke verlangen voorzichtig plaatsmaakte voor beweging — maar dat verhaal begint bij ontdekken., makelaar zoeken, beurzen af gaan, naar Italie toe en op huizenjacht en geniet van het zijn waar je het leven wacht op jou . En alvast beetje het ‘Dolce far niente‘ – Niet lui zijn. Maar bewust aanwezig zijn zonder iets te hoeven. Ne sono innamorata!