Ons eerste Pasen in Italië vierden we aan een lange, grote tafel, omringd door vrienden die houden van goed eten en samen zijn, waar schalen elkaar kruisten, bestek zacht tegen borden tikte en glazen steeds opnieuw werden gevuld terwijl de wijn rijkelijk vloeide.

De geur van vers brood, kaas en warme gerechten hing in de lucht, vermengd met het zachte briesje van het meer van Bolsena, en ergens tussen het praten door klonk dat typische Italiaanse geroezemoes dat ontstaat wanneer iedereen tegelijk vertelt, luistert en lacht. Er werd gegeten zonder haast, met handen die naar dezelfde schaal reikten en gesprekken die door elkaar liepen, afgewisseld met momenten van rust waarin de zon het water liet glinsteren en de middag zich vanzelf uitstrekte. Tussen de gangen door begonnen de spelletjes, want ook dat hoort erbij. Een Italiaanse variant van 30 Seconds zorgde voor wilde gebaren, verkeerde antwoorden en tranen van het lachen, met buikpijn van de hilariteit, terwijl de tafel even veranderde in een speelveld waar fanatisme en plezier moeiteloos samengingen.

Het was precies het beeld dat we altijd in Italiaanse magazines zagen: lange tafels, veel mensen, eten dat blijft komen en gesprekken die zich mengen met spel, muziek en zon. Alleen was dit keer niets decor of voorstelling — het was ons eigen leven, midden in Italië.

⸻

Die lange tafel stond die dag bij Vicky, aan het meer van Bolsena, in haar huis aan het water met een privéstrand dat langzaam het meer in loopt. Iedereen had iets gemaakt en meegenomen, niet volgens afspraak maar zoals dat vanzelf ontstaat wanneer samen belangrijker is dan perfectie.

De zon bleef urenlang hangen en gaf de middag een lichtheid die alles makkelijker maakte. Er werd gekookt, geschoven, bijgeschonken en gelachen, terwijl de tijd geen rol meer speelde. En alsof het allemaal nog niet rijk genoeg was, klonk er muziek. Naomi verraste ons met een klein cadeau: een vriendin, violiste, speelde een paar stukken, zonder podium of aankondiging, gewoon daar, tussen tafel en water.

Het was zo’n middag die nergens heen hoefde. En juist daarom álles was.

⸻

Pasen aan tafel

Aan tafel proefden we wat Pasen hier betekent. Fave (tuinbonen) met pecorino, Colomba pasquale – cake in de vorm van een duif, Pastiera – ricotta taart en Casatiello – gevuld paasbrood verschenen vanzelf op tafel — gerechten die niet alleen worden gegeten, maar verhalen dragen en tradities doorgeven met een waar italiaans temperament.

Pasen is hier geen vast punt op de kalender, maar een ritme dat zich uitstrekt over lange lunches, gedeelde schalen en gesprekken die mogen uitlopen en na Kerst een zeer belangrijke dag. Op Paasmaandag – Pasquetta, trekt iedereen naar buiten, de natuur in, vaak voor een picknick of een dag samen in het groen. Voor ons betekende dat blijven bij het water, met het meer als decor en de tafel als middelpunt.

⸻
Een vogelnestje

Tussen al die Italiaanse tradities door brachten wij ook iets van onszelf mee. Ons oer-Hollandse vogelnestje.

Om 5:30 uur ’s ochtends stonden we in de keuken om vijfentwintig gehaktballen, elk van 300 gram, te maken, gevuld met een hardgekookt ei en mooi opgemaakt met geraspte aardappel, als een soort rösti-nest. Ik geef het toe: ik smokkelde een beetje met dunne patatchips, want vijfentwintig ballen van dit formaat maken is al een werkje op zich, zeker als je later die ochtend wordt verwacht voor de eerste cappuccino en een stuk colomba erbij.

Niet om indruk te maken, maar om te delen wat voor ons vertrouwd is, het delen van onze traditie.

De verrassing was heel groot en misschien nog groter was de verwondering dat wij hen lieten kennismaken met een Nederlandse traditie, net zoals zij ons al zo vaak hadden meegenomen in die van hen.

⸻

De ziel van la dolce vita

Er is iets met lange tafels in Italië. We zagen ze altijd in magazines, in zomerse reportages en familieverhalen, onder pergola’s en op pleinen waar stoelen steeds worden aangeschoven en borden worden doorgeschoven. Die tafels bleken geen decor, maar een manier van leven.

En nu leven wij dat leven zelf. Met vrienden om ons heen, met tijd die mag uitlopen en met gesprekken die nergens heen hoeven en juist daardoor blijven. De lange tafel is geen uitzondering meer, maar iets waar we steeds opnieuw aan plaatsnemen, met vreugde en gezelligheid, en met het besef dat dit geen plaatje is uit een tijdschrift, maar ons dagelijkse leven.

La dolce vita bleek voor ons geen uitzicht, geen zon en geen perfect beeld, maar iets veel stillers en diepers. Het zit in opgenomen worden, in tafels waar ruimte is voor elkaars gewoontes en in samen vieren zonder dat het hoeft te worden uitgelegd.

Die dag, aan het meer van Bolsena, voelde als een stille bevestiging. Dit is het leven – la dolce vita. En misschien nog wel mooier: dit is het leven dat ons gevonden heeft.

⸻

Dit is één van onze verhalen uit het dagelijkse leven in Italië. Momenten die niet gepland zijn, maar blijven. Aan tafel, tussen mensen, precies daar waar la dolce vita voelbaar wordt.

— Ispirato dall’Italia